Рубрика: Գրականություն

Վիլիամ Սարոյան՝ «Գնացքներ»

Լսում էր անիվների ճռինչը, տեսնում վերջին պահերի իրարանցումը. հոգնած գնացքը ծխի ու գոլորշու միջով տխուր ու դանդաղ սահում էր, ու վերջապես հասնում էր հանգստի երազած պահը։ Գնացքները չեն թափառում մարդկային հոգու պես, այլ նորից շարժվում են, գյուղից գյուղ անցնում, քաղաքից քաղաք, հորիզոնից հորիզոն, եղանակից եղանակ։

Սիրահարված կարդում էի նկարագրությունն ու անհամբեր սպասում իրադարձություններին, սակայն ավարտին հասնելու ցանկություն չկար: Հեղինակը պարզ նկարագրում է Ջոնի զգացմուները հոգու դատարկությունը, մենակությունն ու անհանգստությունը: Կարծում եմ նույնիսկ աղջիկը չլցրեց տղայի տունը:

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s